Étienne-Gabriel Morelly – İnsan Zihni Üzerine Denemeler veya Eğitimin Doğal İlkeleri

Açıklama

İlk yağmurun, ilk sağanağın düşmesini bekliyor. Çorak bir toprak olduğunu söylüyor zihnin. İlk yağmurlar düşüyor, sağanak halinde yağıyor ve kurak toprak yeşeriyor. Gizemli, sihirli yağmur damlaları ilk fikirler, sonrası şiddetli bir sağanak. “İnsan Zihni Üzerine Denemeler”, bilincin ilk uyanış anının nefis tablosu. Işıltılı, büyülü, sıcak, rengarenk.

“Boş Levha Taşıyıcısı’nın güzel kalpli izleyicisi, yeryüzünü dolaşan “Son Hayalet”in ilk ilham vereni Morelly.  Locke’tan devraldığı bomboş, bembeyaz levhayı hür ve eşit bir dünyanın renkleriyle, sesleriyle ve dokunuşlarıyla dolduran bir büyük ressam. Hangi çorak toprağa hangi yağmurun hangi şiddete düşeceğini bildiren insan zihni ve kalbinin büyük gözlemcisi. Öpüp geçen rüzgârın tenimizde bıraktığı ısırık izlerinin, gözün gördüğü ışığın, kalbin hissettiği ritmin, etkinin dönüştüğü düşüncelerin şairi. Kaskatı hatlarına eriyen ampirizmin felsefi zarafeti, duyuların zihinle kurduğu eşsiz senfoninin görünmez bestecisi.

Dört büyük eserinin ilki. Kurucu bir metin. Bilginin sınırları, dilin gücü, zihnin gizemi. Kendini bilmek, dünyayı hissetmekle başlardı. Bilginin kökeni, kelimelerin ruhu, kavrayışın sonsuz derinliği. Dokunamadığımız dünyanın, zihnimizde yer edinemeyişi. Morelly, insan doğası ve bilgisinin yolcusu, büyük kâşifi. Eseri, duyumcu pedagojinin temeli, zihnimizin dış dünyaya açılan kapısı.  Çocukluktan yetişkinliğe uzanan algı zincirinin felsefi, eğitsel süzgeci. Doğru eğitimin, adil toplum inşasının ilk habercisi.

Eğitmen ve ebeveyni yontuyor Morelly, tertemiz gülümseyen pırıl pırıl neşeli çocuklar koşturuyor.